Levhamızın doluluğu ya da boşluğu felsefi bi sorun olmaya hâlâ devam ederken, levhanın bir kısmının edinimlerimizle ya da edindirildiklerimizle dolduğu kanıksanamaz bir gerçek. Sevgiyi öğreniyoruz; merakı, ilgiyi, keşfetmeyi, iyiliği. Bulunduğumuz konum ve şartlar ne kadarını elverirse o kadarını, bulunduğumuz aile, coğrafya, sosyal statü neyi öğütlerse ve neye örgütlerse onu. Nefreti de öğreniyoruz tüm bu bizi geliştiren kavramların yanı sıra. Hatta nefret aktarılıyor. Ailen, çevren, milletin bir başka aile çevre ve milleti sevmeyebiliyor. Senden de sevmemeni bekliyor. Sen de ayak uyduruyorsun, kini, nefreti genetik bir miras gibi kabul edip sen de taşıyorsun geleceğe.  Mandariinid(2013) geleceğe taşıdığı bu nefreti işlediği için bir savaş filmi. Fakat savaş karşıtı bir savaş filmi. Taşıdığımız nefretin ayak izleriyle başlıyor her şey. Fakat oturup ailece bile izlenebilecek kıvamda. Öyle abartılı bildiğiniz savaş sahneleri yok. Estonya'lı İvo'nun evi ile mandalina bahçesi ol...

"İki Katolik adam, birbirlerini çıldırtmadan Papalığı paylaşabilir mi?" Öncelikle biraz tarih bilgisi filme başlamadan iyi gelir. Kimdir bu Papa? Papa dediğimiz dünden bugüne Katolik Kilisesi’nin başkanı. Bu makama da Papalık deniyor. Papalığın merkezi Roma şehrinde Vatikan. Vatikan bugün bildiğimiz gibi bağımsız ve Dünya'nın en küçük ülkesi. Şimdi rivayete göre, İsa peygamberin en yakın arkadaşı Petros Roma'ya gelip İsa'nın kilisesini kurmuş. Bir şekilde MS. 300'lü yıllarda önceden zinhar yasak olan Hristiyanlığı Roma İmparatoru I.Konstantin artık yasal olarak kabul edip kendi de Hristiyanlığı seçince tabiri caizse işte papalık da almış yürümüş. Devlet işlerine mi karışmalar, şövalye mi yetiştirmeler, haçlı ordusu mu kurmalar, dünyaya mı hükmetmeler, cennetten arsa mı satmalar, ruhban sınıfı mı oluşturmalar, skolastik çemberde mi boğulmalar seç beğen al. Her şeyin içinde bu papalık. Neyse sonra 1800'lü yıllara geldiğimizde malum Roma Moma falan kalmadığ...

yapamıyorsan yapamıyorsundur. dimağın çünkü ısrarsız/ ve diğer her şey gibi sonunu bilmediğin bir kaos içinde büsbütün avuçlarında katranlaşan hengamenin içine esir ettikleriyle yüksünük, savruk, süreğen bir çağrışım yılgın üstelik son sürat giderken bu yılgıyla, sızlıyor burnun, içindekilerle dolu kafan ağır, güne dönen yüzünü boyamış yanılgı ve pek çok şeyi yitirdiğin o günün gecesi aidiyetsizliğin siliyor her şeyi /block/daha fazla block/ biliyorsun korkak olmanın sırası değil, akıyorken hayret direnç gösterebilmen huzursuz bağlama beyhude neden çünkü his soykırımı adı kaçarken de düşeceksin e biraz nüktedan. 🎧 Wherever i may roam